Menu

Ramowy plan wypowiedzi

July 22, 2015

Wyjątkowość powieści „Mistrz i Małgorzata” polega jednak na tym, że wróżka wcale nie przybywa do Moskwy w celu czynienia zła, wręcz przeciwnie, przynosi jej mieszkańcom wiele dobrego, choć oni nie potrafią tego dostrzec. Demaskuje nieuczciwych obywateli, wyznacza im karę, ale również pomaga tym prawym bądź cierpiącym odnaleźć ukojenie i szczęście – pomaga Małgorzacie w odzyskaniu Mistrza. Bułhakowski szatan i jego świta przypominają trochę mitologiczne demony. Choć czynią nieco zamętu oraz wymyślają niewybredne żarty, w rzeczywistości nie krzywdzą ludzi, którzy według nich, na to nie zasługują.

  1. Wyjaśnienie kim jest artysta.
  2. Motyw osiągnięcia nieśmiertelności dzięki twórczości przedstawiony na podstawie Exegi monumentum Horacego.
  3. Romantyczne spojrzenie na artystę.  Wielka Improwizacja – artysta pokazany jako ktoś, kto powinien przewodzić ludźmi, kto posiada Boską wręcz potęgę.
  4. Obraz Friedricha, który potwierdza wizerunek artysty przedstawiony przez Mickiewicza.
  5. Modernistyczne spojrzenie na sztukę i rolę twórcy – manifest Przybyszewskiego.
  6. Ukazanie życia pełnego alkoholu i cielesnych rozrywek cyganerii na podstawie wiersza Rimbaud'a i obrazu Pagesa.
  7. Młodopolskie autoportrety w wykonaniu Malczewskiego – dumny wizerunek malarza w towarzystwie muz.
  8. Rola femme fatale i innych demonicznych postaci, które mają olbrzymi wpływ na modernistycznych artystów.
  9. Śnieg Przybyszewskiego, jako ukazanie poety, który doprowadza do cierpienia delikatnych, zwykłych ludzi, a sam tkwi pod urokiem typowej demonicznej kobiety.
  10. Pragnienie artystów młodopolskich by znaleźć coś, co pomoże im wyjść z ciągle towarzyszącego im stanu znudzenia.
  11. Zainteresowanie chłopomania skrytykowane przez Wyspiańskiego, jako pozorna i krótkotrwała fascynacja.
  12. Zakończenie – potwierdzenie, że artysta jest jednostką wybitną, ale przez to w większości przypadków osobą bardzo nieszczęśliwą i samotną.

 

Erotyzm  w malarstwie

Wspomniany wcześniej Przybyszewski napisał nawet powieść Dzieci szatana, która jak sam tytuł wskazuje, udowadnia jak duża była zależność ludzi epoki, a diabłem. Ciekawszy z punktu widzenia tej pracy jest inny utwór tego autora, mianowicie dramat Śnieg. Główny bohater to typowy modernistyczny poeta – nadwrażliwy, poszukujący nowych doznań, zakochany w demonicznej kobiecie, Ewie. Tadeusz postanawia porzucić jednak takie życie dla spokojnej przyszłości u boku troskliwej i delikatnej Bronki, niestety uzależnienie od poprzednich intensywnych doznań, od wielkomiejskiego życia wśród artystycznej bohemy jest zbyt wielkie. Tadeusz nie może się zdecydować, którą kobietę wybrać, cierpi i sprawia ból innym, jego niezdecydowanie i egoizm doprowadzają do tragedii – Bronka, która nie przywykła do nieszczerości i igrania uczuciami, popełnia samobójstwo. Główny bohater oczywiście cierpi po stracie, ale nie przechodzi zmiany, pozostaje dalej typowym znudzonym przedstawicielem cyganerii, który właściwie sam nie wie, czego pragnie.

Jako lekarstwo na to niezrozumienie i poczucie opuszczenia młodopolanie uznali naśladowanie prostych ludzi. Chłopomania artystów była jednak pozorna, bo obraz wsi z ich wyobrażenia diametralnie różni się od rzeczywistości. Znakomicie rozszyfrował to Stanisław Wyspiański w dramacie Wesele, gdzie bardzo trafnie ocenił ówczesną krakowską elitę kulturalną, odwołując się do prawdziwych wydarzeń.  Artyści modernistyczni poszukiwali ciągle nowych inspiracji, chcieli widzieć wieś z jej zaletami, ludową mądrością i umiłowaniem natury. Obca im była natomiast ciężka fizyczna praca i racjonalne podejście do życia. Pan Młody, którego pierwowzorem był poeta Lucjan Rydel, w swojej fascynacji chłopstwem poślubił wiejską dziewczynę, jednak już od samego początku widać, że nie ma między nimi zrozumienia.

 

 

Przedstawione tutaj utwory pokazują oczywiście tylko niektóre aspekty ukazywania wizerunku artysty w sztuce. Niektóre epoki niosły ze sobą praktyczne podejście do tematu sztuki, jako podawania informacji o świecie, uczenia ludzi i wskazywania im drogi do działania. Zawsze jednak widzimy twórcę, jako kogoś, kto wyróżnia się z tłumu, a co więcej on sam także tak się postrzega. Pychę i egzaltację można im jednak wybaczyć, bo jak doskonale widać, chociażby na omówionych przykładach, wszystkie doświadczenia czy przykre emocje można wykorzystać przy tworzeniu znakomitego dzieła.